Αρκετές μελέτες τοποθετούν τη ρίζα της προβληματικής σχέσης των γυναικών με το σώμα τους με την «κουλτούρα της λεπτότητας», που περιλαμβάνει την εξιδανίκευση υπερβολικά αδύνατων γυναικείων σωμάτων, την πολιτισμική ταύτιση του αδύνατου σώματος με τη γυναικεία ομορφιά, και με τη μεγάλη πληθώρα διαιτητικών τροφών και προϊόντων. Είναι δύσκολο να προσδιορίσουμε με ακρίβεια πότε άρχισε το αδύνατο γυναικείο σώμα να θεωρείται ως ιδανικό. Κάποιες έρευνες έχουν εστιαστεί στα μοντέλα που χρησιμοποιούνται στα κυριότερα γυναικεία περιοδικά και έχουν διαπιστώσει ότι υπήρχαν δύο περίοδοι που έπεσε σημαντικά το βάρος των μοντέλων (όπως μετριέται με τη σχέση ανάμεσα στην περιφέρεια των μηρών και της μέσης): μια ανάμεσα στα 1909-1929 και πιο πρόσφατα από το 1949-1981. Η Brumberg προσδιορίζει έναν μεγάλο αριθμό πηγών κοινωνικής πίεσης προς τη δίαιτα: βιβλία, περιοδικά, η μόδα στα ρούχα, ταινίες και τηλεόραση με τη σύνδεση ανάμεσα στο αδύνατο σώμα, τη σεξουαλική ελκυστικότητα και την επαγγελματική και κοινωνική επιτυχία και την έμφαση στο αθλητικό σώμα και στη σωματική ευρωστία. Επίσης, το λεπτό γυναικείο σώμα συνδέεται, τόσο πραγματικά όσο και συμβολικά, με τη μείωση της γυναικείας αναπαραγωγικής λειτουργίας.